De stoel van mijn moeder; over tradities en zachtmoedigheid

De stoel van mijn moeder; over tradities en zachtmoedigheid

Nog één keer ga ik naar binnen. De kamer klinkt hol, het huis is ontruimd. In het midden van de kamer staat alleen nog een stoel. De stoel van mijn moeder. Als ik er voor de laatste keer in ga zitten, passeren herinneringen en emoties.
Ik voel hoe de stoel mij draagt. Net zoals zij mij gedragen heeft; ik voel mij veilig.

Vanuit deze stoel beschouwde zij de wereld. Nuchter, met enige humor, soms zelfs een beetje ondeugend. En altijd relativerend.
De stoel lijkt zich niet te willen verplaatsen. Alsof haar troon een statement wil maken: hier sta ik, dit is wie ik ben. Zo was mijn moeder ook. Geen opsmuk, ik ben wie ik ben, Els.
Ze was voor iedereen benaderbaar. Puur in haar zachtmoedigheid.

Een veilige plek
De stoel is de metafoor voor wat wij allemaal zoeken. Een veilige plek waar we in vrede onze wereld kunnen overzien.
Ik neem aan dat de meesten van ons wel een stoel in huis hebben staan, maar zeg eens eerlijk, hoe voelt het in die stoel? Te vaak kom ik mensen tegen die tevergeefs de rust en vertrouwdheid in hun omgeving zoeken. Ze voelen zich gejaagd, zijn altijd bezig; zelfs als ze in hun stoel zitten, zitten ze niet stil. Even de smartphone checken, een belletje plegen.
Heb jij een stoel waar je écht stil in kan zitten? Terwijl je werkelijk niets doet? Ik raad je aan eens lekker in je stoel te lummelen!

De traditie van zachtmoedigheid
Ik ben niet zo van de tradities. Toch heb ik besloten om mijn moeders traditie van zachtmoedigheid voort te zetten. Maar wat is zachtmoedigheid? Het woord bestaat uit moedigheid, wat inhoudt ‘de moed hebben om…’. Het refereert aan dapper zijn, lef hebben. En inderdaad, het vraagt enige moed om ‘zacht’ te zijn. Dit ‘zacht’ zijn is voor mij niet ‘met alle winden meewaaien’. Zachtmoedig zijn is je in vriendelijkheid en met respect naar anderen opstellen. Maar ook het lef hebben om je (gevoels)grenzen aan te geven. En naar de ander helder te benoemen wat je ziet en ervaart. Zachtmoedigheid is voor mij ‘liefdevolle vriendelijkheid’.

Hey softie!
Hij zat tegenover mij. Een bestuurslid van een grote organisatie, een echte goalgetter. Het was kort na het opruimen van mijn moeders woning. Hij herkende de situatie want een half jaar daarvoor was hem hetzelfde overkomen. Ik sprak over mijn moeder, haar stoel en als vanzelf kwam het onderwerp zachtmoedigheid naar voren. Het maakte hem zichtbaar onrustig. Uiteindelijk deelde hij zijn onrust-emotie met mij: ‘luister, ik moet wel voorkomen dat ze mij softie gaan noemen!’. We verwarren te vaak zachtmoedigheid met zachtaardig zijn. Dit laatste heeft meer het karakter om je antwoorden en gedrag aan te passen aan anderen zonder jezelf open op te stellen. Het is het dilemma van kwetsbaarheid waar veel mensen mee worstelen. Ooit las ik deze quote van een zenmeester: ‘ Leer om je kwetsbaar op te stellen zodat je onkwetsbaar wordt.’

Uitnodiging
Mag ik je uitnodigen om in elke situatie je zachtmoedigheid te tonen? Om dan te ontdekken dat het niet alleen verhelderend, maar ook bevrijdend werkt. Voor jou en anderen.
Het werkt verhelderend en bevrijdend om plezier en pijn te benoemen en te delen.
Thuis, op je werk, overal.

Ga eens zitten in je eigen stoel. Creëer jouw plek en neem waar. In zachtmoedigheid.

De traditie zet zich voort – dank je wel mamma.

 

Over de auteur

Wick Lichtveld
Wie met hem heeft gewerkt, zal het beamen: Wick is Wick. Betrokken, to the point, en een bevlogen inspirator met gevoel voor humor, die niet vastzit in beklemmende dogma’s, maar met een open mind ‘out of the box’ denkt en spreekt.

Reageren